نمایشگر دسته ای مطالب
نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

وایمكس

وایمكس


وایمكس

نام وایمكس مخفف عبارات Worldwide Interoperability for Microwave Access است و به معنای دستیابی گسترده و جهانی به امواج مایکرویو به گونه ای است که از قابلیت تعامل و تقابل داخلی برخوردار باشد. وایمکس در سال 2001 میلادی، با هدف انتقال داده به صورت بی سیم معرفی شده و فناوری آن شباهت زیادی به وای فای دارد با این تفاوت که سرعت انتقال و گستره ی آن به مراتب از وای فای بیشتر است.

 وایمکس توسط IEEE به عنوان پروتکل ۸۰۲٫۱۶ نیز شناخته شده‌است و جایگزینی برای شبکه‌های بی سیم نواحی شهری تعیین شده‌است. این فناوری می‌تواند با امکان دسترسی به بی سیم پهن باند(BWAفاصله ای معادل ۳۰ مایل (۵۰ کیلومتر) برای ایستگاه‌های ثابت و ۳ تا ۱۰ مایل (۵ تا ۱۵ کیلومتر) را برای ایستگاه‌های سیار پوشش می‌دهدبرعکس آن، استانداردهای شبکه‌های بی سیم محلی برای سیستم Wi-Fi در پروتکل ۸۰۲٫۱۱ در اکثر حالت‌ها تنها  به ۳۰ تا ۱۰۰ متر محدود شده‌است.


 

تبادل اطلاعات بین فرستنده  و گیرنده به صورت Line-of-sight   و Non-line-of-sight  انجام می‌شود. این فناوری قابلیت هماهنگی با فناوری‌های دیگری كه اكنون در حال استفاده است را دارد مانند امكان اتصال به لینك‌های كابلی T1،E1 و DSL. جالب این‌كه برای استفاده از این فناوری، نیازی به تعویض امكانات وسایلی مانند لپ‌تاپ‌ها نیست و قابلیت سازگاری با فناوری‌هایی مانند Wi-Fi می تواند بدون اختلال در كار، مزایای بسیاری را برای كابران فراهم كند. به‌علاوه پشتیبانی از توپولوژی‌های تحت استانداردIEEE  مانند Token Ring و نیز ساختارهایی خارج از استانداردIEEE  مانندLLC  می‌تواند آن را در تمام شبكه‌ها قابل استفاده کند.

 

اتحادیه وایمکس (WiMAX Forum) که به عنوان مرجع مجوزدهی و تست دستگاه ها و تجهیزات وایمکس شناخته می شود، اعلام کرده تا اواخر سال 2008، 62 شرکت در حال توسعه تراشه‌های وایمکس و دستگاه های کاربران نهایی بوده و 37 شرکت نیز در حال ساخت تجهیزات زیرساختی بوده اند و محصولات این شرکت ها تاکنون در توسعه شبکه های وایمکس توسط 407 اپراتور در 133 کشور جهان بکار رفته است. پیش‌بینی می شود که وایمکس در آینده بسیار نزدیک، اینترنت را در کنار شبکه مخابراتى قرار خواهد داد و چنان انقلابى را در این زمینه به‌ وجود خواهد آورد که روشن کردن اکثر کامپیوترهاى قابل حمل، خانگى و یا خاص، مساوى با اتصال آنها به اینترنت باشد.

برد فركانسی این فناوری از 2 GHz  تا 66 GHz  متغیر است و پهنای باند آن به ازای هر فرستنده از 1.5 MHz تا  MHz 20است كه نرخ تبادل اطلاعات آن را تا70Mbps  می‌رساند و این عدد باز هم قابل ارتقاست. برد دامنه تحت پوشش این شبكه محدوده‌ای به شعاع 80 کیلومتر است كه این مساله می‌تواند برای یك شهر بزرگ با چند آنتن معدود انجام شود.